The Carnival of the Word

Dato Magradze

(Georgia)


Warning: Trying to access array offset on value of type bool in /home/customer/www/panoramajournal.org/public_html/wp-content/plugins/divi-machine/includes/modules/ACFItem/ACFItem.php on line 3126

Whisky and a shop window

– Thanks, Marriott!

The gloomy, excited crowd passes by [i]

and recalls to me Goya’s blackest period

and the lethargic mind that begot a monster. [ii]

They are acclaiming the name of one

whom they recognize as the Chieftain [iii]

and wish to erect a statue to him in Carrara marble.

They besieged Hellas, their furious monobrows [iv]

left no place for the poet within.

I believe that these monobrows’ wiry hairs

inspired me to sing the song to freedom

because nothing is designed in this country  

to resemble hermits’ chaste cells.

 

 

I believe that the song of freedom

rouses me – the poor esquire –

to give away all my property

and as a knight vowed to rosy lips,  

dedicate my battle to the lady.

I’ll peck grains of scattered pearls,

though the moon hangs in the sky as the sun

and I’ll seek the infanta within every courtesan 

despite the embrace of the harlot’s cheap scent.

Even if I lie in the Field Hospital,

and a nun lays hold of my wrist

and my hopes,

at the end of my life, this song would inspire me

to turn heavy full stops into commas. 

 

 

Physics can’t help me, with its latest findings

on how to reach celestial bodies, [v]

a sorry, trendy, and elite society

-I will not be politically correct tonight.

I am entrusting this poem to a pigeon,

the symbol of the post office,

ignoring my immature colleague’s mockery…

The Post Priest is calling a Post Apostille

to approach not by water, but along the Palace’s velvet path.

If the Post Richard Wagner composed the Post Ring

and the Post Charity alighted in Post Heaven,

the Post Translator would find the Post Poem

and rhyme it

in different postures.

 

 

Today when every opportunist is considered stylish,

and the posts praising them are right there

if the show presenter ever lets me

I would say, that Östlund created a masterpiece

with “The Square”. [vi]

If exhausted Ulysses did not kneel

before his father’s palace,

the biblical scene, the dusty stage [vii]

and Rembrandt’s grand masterpiece [viii]

well then, Farewell Europe!

If Eve doesn’t wander freely in the poet’s Eden,

how would the poem’s lines ever bloom?

The old religion of seeking for novelty

made me a partaker of the carnival of words.

 

 

The stripped December blueberry pricked an ear

to Mozart’s Requiem, rimed on the pillow…

While new laws are brought in to question

whether you are male or female

dead or living…

out of the bottle comes the djinn of wisdom itself,

holding lengthy scientific sessions

and fooling the passengers

of Bosch’s ship [ix]

to gather around Nikala’s samovar. [x]

I put on an awkward smile

when a bitch keeps talking about an unblemished past [xi]

and it’s Marriott’s again!

I’m dying for the bartender,

wanting to call out

-A double, please, on the rocks!

 

 

I am following my grandfather to where a myriad of people meets

and orchestral music is performed.

On the stage of childhood, with a memory ticket

I restore life to those who have gone to the other world.

I did not put soothsayers in holy places,

and that’s why she cawed at me harshly,

– Thank you, Lord,

that often you let me be

the target of orchestrated mud-slingers.

Those who take charcoal after dining richly

tend to surround me with trolls

but life and not my CV leads me

to baptize you with a new name

“Dust Lover ”.

 

 

Whisky and a shop window,

– thanks, Marriot!

The gloomy, excited crowd passes by

and reminds me of Goya’s blackest period

the lethargic mind that begot a monster.

It was raining and lightning flashed

all night yesterday

I let lightning flare into my notebook

so that Hellas may shine in a word

just as Gonashvili’s melodious voice did in the world. [xii]

The poet is taken to the People’s Court, 

his head hung down on his tie

he stands there in public for an unanswered question,

rather, please, answer the unasked question.

 

 

ვისკი და ვიტრინა…

  მადლობა Mariot-ს!

ჩამივლის პირქუში, მღელვარე სადროშო,

მაგონებს გოიას უმძიმეს პერიოდს, –

მთვლემარე გონება ურჩხულს რომ წარმოშობს.

მარცვლიან მის სახელს,

ვინც იცნეს ბელადად,

სურთ, რომ მარმარილო აუგონ კარარის,

შეკრული წარბებით მოსაზღვრეს ელადა,

რომელშიც პოეტის ადგილი არ არის.

გადაბმულ წარბების ეს მავთულხლართები

მწამს, თავისუფლების სიმღერას მავალებს,

რადგანაც არაფრით არა ჰგავს განდეგილ

მამათა უმანკო ჩასახვის სავანეს.

 

 

მწამს, თავისუფლების სიმღერა მავალებს,

უქონელ აზნაურს,

ქონება გავფანტო,

მავალებს, პომადის ორდენის კავალერს

რომ ბრძოლა, უთუოდ, მივუძღვნა ქალბატონს.

ავკენკავ მარგალიტს, რაც მიმოიფანტა,

მთვარეც რომ ეკიდოს ზეცაზე მზესავით,

ყოველ კურტიზანში ვიპოვი ინფანტას,

რომც მომწვდეს იაფი სუნამო მეძავის

და თუნდაც ჰოსპიტალს ვებარო საველეს

და მედდას ებაროს

მაჯაც და იმედიც…

სიცოცხლის დასასრულს, სიმღერა მავალებს,

რომ მძიმე წერტილი შემცვალო მძიმეთი.

 

 

ვერ მშველის ფიზიკა, შევეხო რომ ციურ

სხეულებს, თუნდაც სულ უახლეს მიგნებით,

– ბოდიში, ტრენდულ და ელიტურ სოციუმს,

პოლიტკორექტული დღეს თუ ვერ ვიქნები.

მტრედს ვატან პოემას,-

სიმბოლოს საფოსტოს,

რომც მოჰყვეს შეუმდგარ კოლეგის ქილიკი…

უხმობს პოსტმოძღვარი, მისკენ პოსტაპოსტოლს,

წყლის ნაცვლად სასახლის ხავერდის ბილიკით.

პოსტბეჭედს თუ დაწერს პოსტრიხარდ ვაგნერი

და პოსტსიყვარული იელვებს პოსტცაში,

პოსტპოეტს იპოვის მერე პოსტმთარგმნელი,

და პოსტლექსს გარითმავს

სხვადასხვა პოზაში.

 

 

დღეს ყველა მედროვეს თუ თანამედროვე

ჰქვია და სახოტბო პოსტიც თუ იქვეა…

ვიტყვი, თუ წამყვანმა როდისმე მადროვა,

რომ არის Masterpiece

ესტლუნდის „The sqoure“

მშვიდობით ევროპავ!

თუ მამის Palacco-ს, –

ბიბლიურ სცენას და დამტვერილ კულისებს,

რემბრანდტის დიადი შედევრის სანაცვლოდ,

მუხლზე არ დაუდგა დაღლილი ულისე.

პოეტის ედემში ევა თუ არ ნავა-

რდობს, როგორ იელვებს სტრიქონის სტიქია?..

კოვზით მაზიარა სიტყვების კარნავალს,

ახალის ძიების ძველმა რელიგიამ.

 

 

ბალიშზე შეორთქლილ მოცარტის რეკვიემს

ისმენს გაძარცვული დეკემბრის მოცხარი…

იღებენ კანონებს, რომ ვერ გაარკვიო

კაცი ხარ, ქალი ხარ,

მკვდარი, თუ ცოცხალი?..

ბოთლიდან ჯინივით თვით სიბრძნე ამოვა,

ღრმადსამეცნიერო სესიით წონადით,

შემოუსხდებიან ნიკალას სამოვარს

შეშლილი მგზავრები

თუ ბოსხის ხომალდის…

უხერხულ ღიმილით თავს ვიცავ, მაშინაც,

უმანკო წარსულზე საუბრობს ბოზი რომ

და ისევ Mariot-ს! ვინატრი საშინლად,

ბარმენს რომ გავძახო:

-Double, please, on the rocks!

 

 

 

… მივყვები პაპაჩემს, სად ხალხი მილეთის

ირევა და უკრავს ორკესტრი სასულე,

ბავშვობის  ბაქანზე მემორის ბილეთით

თავიდან ვაცოცხლებ იმქვეყნად წასულებს.

რომ არ დავაბრძანე მჩხიბავი სახატეს,

ამიტომ მომჩხავის, მართლა რო, ამის მე…

-გმადლობ, შენ, უფალო,

რომ ბევრჯერ გამხადე

ორკესტრირებული ღვარცოფის სამიზნე.

ვინ ახლად მირთმეულს აყოლებს ალახოლს

თავისით, რამდენჯერ ტროლებიც მოყარეს,

მე CV-ი კი არა, ცხოვრება მკარნახობს

და გნათლავთ ახალი

სიტყვით „მტვერ-მოყვარედ”

 

 

ვისკი და ვიტრინა,

-მადლობა, Mariot-ს!…

ჩამივლის პირქუში, მღელვარე სადროშო,

მაგონებს გოიას უმძიმეს პერიოდს, –

მთვლემარე გონება ურჩხულს რომ წარმოშობს.

წუხელ, რომ მთელ ღამეს

წვიმდა და ელავდა,

იმ ელვის ნაფოტი რვეულში შევუშვი,

რომ იქნებ სიტყვაშიც განათდეს ელადა,

როგორც გონაშვილის მადლიან ხვეულში.

… ბარდება პოეტი სახალხო სამსჯავროს,

ყულფში თავგაყრილი საკუთარ ჰალსტუხის,

როგორც უპასუხო შეკითხვა საჯარო,

თუ გნებავთ, დაუსმელ კითხვაზე პასუხი.

Endnotes

[i] The crowd in “Crowd of politically aggressive and primitive activists who are passing by hotel Marriott.

[ii] Goya created monsters, plural “The Sleep of Reason produces Monsters”, unless the monster here is singular to recall a person e.g. a dictator or the Chieftain as monster or the following line refers to someone else, not Goya

[iii] Crowd and its leader. By using the word “Chieftain” the poet compares the crowd with the primitive and barbaric tribe.

[iv] Ancient Greek name for Greece. The poet compares his country with Hellas which now is disrupted.

[v] It’s only poetry and not science through which the poet can reach the main point.

[vi] The movie by Swedish filmmaker Ruben Östlund.

[vii] Parable of The Prodigal son

[viii] The Return of the Prodigal Son by Rembrandt.

[ix] Ship of Fools painted by Hieronymus Bosch

[x] Niko Pirosmani simply referred to as Nikala was a great Georgian painter.

[xi] Traitors. bitch refers to a traitor in the Georgian language colloquially.

[xii] Hamlet Gonashvili – sometimes referred to as “the voice of Georgia”, was a Georgian singer, influential teacher, and performer of traditional Georgian music.

Dato Magradze

is a

Wandering Editor for Panorama.

Born in 1962, Magradze is a famous Georgian poet and author of the lyrics of the National Anthem of Georgia. In 1984 he graduated from Tbilisi State University, faculty of philology. At different times Dato Magradze was an editor-in-chief of various newspapers and magazines; worked at various NGOs and organizations fighting for human rights. In 1991 Dato Magradze founded Georgian PEN center and was its president till 2010. David Magradze became the Minister of Culture of Georgia in 1992 and held this post till 1995. David Magradze authored numerous poetry collections and his works are translated into many languages including German, English, Italian, Turkish and Russian. Currently Dato Magradze’s book “Giacomo Ponti” is part of teaching materials of the school “Don Bosco” in Borgomanero. From 2009 he is a member of Academy of American poets. Dato Magradze is participant and laureate of different book Festivals: Lugo, Genoa, Orta, Lugano, Eboli. Among many literary awards and prices in 2011 David Magradze was awarded with a title of Cultural Ambassador and Honorable Academician by Universum – Swiss international society of Culture and in the same year the Swedish academy Nobel committee acknowledged David Magradze’s nomination for the current year’s Nobel Prize in literature. Since 2013 David Magradze is a holder of Diploma de’onore Academia mondiale della poesia“ – Verona member of world academy of poetry, Italy.

Loading...

Pin It on Pinterest